In Scheveningen staan op meerder plekken borden die aangeven hoe je bij het museum “Beelden aan Zee” kunt komen. Hoewel ik zeker wist dat ik het museum naderde bleef ik maar bordjes met de afstand van 0,3 km tegenkomen. Is dat kunst? Verbazend en prikkelend was het in de snerpende decemberwind zeker.  Als je dan uiteindelijk afslaat sta je pardoes voor een lelijke betonnen bunker. Beelden en lelijke betonnen musea horen bij elkaar, helaas zijn nogal wat moderne musea zo ontworpen.
De entree aan de Harteveltstraat is kil en koud, de ontvangst overdreven vriendelijk en warm. Het lijkt of ik bij mijn oude vrijgezelle tante op visite kom, die doet alsof ze tijd voor mij neemt.
Er lopen heel veel dames in de late herfst van hun leven in dit museum, ik tel er op het eerste gezicht vijf. Hun kleding is even modieus als de buitenkant van dit gebouw. Ze dragen allen lange verkeerd zittende broeken, waarschijnlijk omdat er ook beelden buiten staan die ze met een bezoekje moeten vereren.  Wie rondkijkt ziet publiek dat meestal ruim de vijftig is gepasseerd.
Bij de eerste schreden is de vals klinkende toon reeds gezet.

Den Haag is volgens een liedje van Wieteke van Dort de weduwe van Indië.
In 1948 overleed de partner van onze hoofdstad, nagenoeg aan de andere kant van de aardbol. De grote Nederlandse familie kom zich dit verlies niet voorstellen. Den Haag bleef achter, waaraan enkel prachtige gebouwen, statige paleizen,  hotels en zelfs restaurants van die voorbije dagen doen denken. Wie een paar daagjes naar onze regeringszetel gaat en daar moeite voor neemt zal beslist het koloniale verleden terugvinden.

Illustere regenten en scheepsmagnaten waren sinds de republiek der zeven verenigde provinciën drukdoende met het exploreren van verre landen. Het was een periode waarin afstand en tijd geen rol speelden; Jan Pieterszoon Koen kon er gerust een halfjaartje over doen om in de Oost aan te komen. Het was ook een tijd waarin het vlakke smaakloze Europa kennis leerde maken met kruiden en rijstgerechten. Diverse restaurants en hotels serveerden in betere koloniale tijden daardoor  bijzondere gerechten.
Een van die nagebleven koloniale  restaurants is Garoeda. (vernoemd naar een mythologische vogel: half mens, half vogel). Wie wil weten hoe het er in vroege tijden aan toeging zou naar dit restaurant aan de Kneuterdijk moeten gaan, althans zo beweert men. Omdat velen dat denken is reserveren voor een plaatsje op de begane grond of eerste verdieping aanbevolen. Ook de 2e verdieping kan zeer aantrekkelijk zijn, mits aan het raam. Het restaurant oogt groot,  vol maar bovenal Indisch. De bediening lijkt  zo vanuit het vroeger Indië op je bord gevlogen. Echter de bediening is niet bovenmatig vriendelijk maar enigszins stug en slecht Nederlands sprekend. Wij zitten op de 2e verdieping waar heel veel wajangpoppen bekijken. De temperatuur in de ruimte heeft veel weg van een zwoele zomeravond in het aloude Indië. 

Op wiebelstoelen gezeten aan een oncomfortabele tafel wachten we de menukaart af. Een Wieckse Witte wordt koud en correct met citroen geserveerd. Na nauwkeurig onderzoek van de menukaart ontdekken we de Indische gerechten.  Als we zien dat bezoekers aan tafels naast ons worden voorzien van een heleboel kleine witte bakjes, besluiten wij ook iets dergelijks te nemen. Heel snel staat een rijsttafel met maar liefst 13 van die kommetjes voor onze neus. Onder het schijnsel van twee zwakbrandende olielampjes beginnen we aan de lauwe rijsttafel. Niets is echt lekker maar daarentegen zijn sfeer en temperatuur in dit restaurant bijzondere kwaliteit. Naar mijn onkundige en bescheiden mening was  ons eten wel van Indische smaak, het proeft immers allemaal  net even iets ander:  draadjesvlees, kip en harde stukjes noot smaken maar proefden anders dan gewend, maar in ons hoekje smoorden we van de hitte. Ontdaan van jasje en onderhemd werd het er niet frisser op. De gerechten daarentegen zijn weliswaar anders maar blijven mat van smaak. Als er een pittige tinteling komt, kwam dat door vlees dat per ongeluk tegen een peper aanschurkte. Een mij onbekende pindasaus, saté bracht enige smaakpapillen in verrukking en dus zeker aan te bevelen.

Het afrekenen viel  niet mee omdat de ober ons almaar niet in ons hoekje zag zitten. Nadat ik de man bij de keuken aansprak bracht hij ons de rekening van € 56,- niet duur maar ik zou er graag meer voor hebben neergelegd als het eten warmer in koelere omgeving reserveerde.
De weduwe wordt oud.

_{12 december 2008}

De precieze definitie van Lauftreff weet ik niet, het laat zich het beste omschrijven als lopers-ontmoeting.
Op de website van Laufszene (http://www.laufszene-berlin.de/index.html ) Berlin vond ik de volgende omschrijving:
“Wer nicht alleine laufen will, aber auch nicht unbedingt einem Verein beitreten will, der kann sich einem Lauftreff anschliessen.
Lauftreffs gibt es in vielen Bezirken, meist für Lauf-Anfänger, aber auch für erfahrene Läufer”
Telkens als ik in Berlijn ben zoek ik zo’n lopersontmoeting. Ik ben daar vorig jaar door een boekje op het idee gebracht  (Joggen in Berlin van Jens Karraβ).

Berlijn lijkt als je het goed bekijkt een loopstad bij uitstek. De stad kent geen hoogteverschil hoger dan een brug, de stad is groen, breed en vol uiterst vriendelijke lotgenoten. Telkens als ik als onbekende meeloop ontmoet ik een Gert, Peter, Hans of een andere loper die het maar wat leuk vindt dat je met hen mee doet.
Treffpunkt Siegessäule is op 5 januari 2002  ontstaan na een oproep van journalist Hajo Seppelt. Hajo deed jaarlijks verslag van de Berlin Marathon, maar vond dat hij in 2001 zelf maar eens mee moest gaan lopen. Als journalist voor de RBB (Rundfunk Berlin Brandenburg) deed hij een oproep om wekelijks massatrainingen te organiseren nabij de Siegessäule, dat is niet voor niets daar, want achter dat monsterlijke pronkstuk uit de Frans-Duitse oorlog van 1871 ligt het Tiergarten, de groene long van Berlijn, een park waar je heerlijk kunt lopen.
De lopersgroep van Hahjo Seppelt is tot een echt instituut uitgegroeid, op de website staat het enigszins bescheiden aangegeven (http://www.rbb-online.de/_/laufbewegung/) maar intussen is het wel de grootste Lauftreff van Duitsland en is het idee door meerdere steden ( o.a. Frankfurt an der Oder, Cottbus, Potsdamm) overgenomen.
Aan de ingang van Tiergarten staat zelfs een bordje waarop vermeld wordt dat hier elke zaterdag  de Lauftreff om 14.00 uur begint.
Tegen kwart voor twee verschijnt er inderdaad een bestelbus van RBB, met hierin twee mannen die dik ingepakt de regen en kou van deze maartse dag proberen te trotseren. Een luidsprekersysteem wordt snel neergezet en de chauffeur van het busje heet iedereen welkom.
Gezien de stormverwachting is de opkomst gering en zal er niet in het park worden gelopen.
De zeer korte toespraak ëindigt in geroep, de roepers geven aan welke groep zij zijn.
Vaak zet de organisatie nog wat spullen neer, maar ditmaal is dat niet mogelijk, de wind is sterk en het regent. Volgens de weerberichten schijnt er een orkaan aan te komen.
Ik neem de 6 minuten groep die later overgaat in de 6,30 minuten groep. Omdat precies om 14.00 uur wordt gestart verschuil ik me tot die tijd achter een muurtje tegen regen en kou.
Een beetje chaotisch vertrekt de groep richting Brandenburger Tor, de lange Strasse des 17. Juni af. Deze weg loopt erg gemakkelijk door het stormachtig windje in de rug. Net als een halfjaar eerder loopt men vlak op elkaar waardoor je moet oppassen waar je je voeten neerzet. Afgelopen zomer ben ik lelijk gevallen omdat ik niet precies zag wat er voor mij gebeurde. Nadat we het monument,  dat de overwinnaars van de laatste oorlog herdenkt, passeren (het Sowjetisches Ehrenmal) komt de volgende overwinningsymboliek in het oog, de Brandenburger Tor. Deze poort was ooit bedoeld als vredessymbool tot Napoleon het niet kon nalaten de Quadriga (beelden op de poort) mee naar Frankrijk te nemen. Daarna kregen vooral deze beelden een krijgshaftiger imago. 
We steken de drukke straat over en komen in de windluwe, maar tochtrijke omgeving van de Reichstag. De lopersgroep blijft nog redelijk bij elkaar tot de begeleider, gekleed met een bruine muts, ineens oversteekt. Daar deze trainer (een van de ruim dertig gediplomeerde trainers die regelmatig meelopen) de groep niet ziet meegaan houdt hij stug vol en neemt aan dat de verkeerd gelopenen hem terugvinden. Ik kies ervoor om toch maar de grote massa te volgen in de hoop op het juiste spoor te blijven. Dat heeft succes, al moet ik net als de overigen ineens een behoorlijke sprint trekken om weer bij te komen. De bruinbemutste loper schijnt, volgens Johann (althans zo klonk de naam van een medeloper) altijd deze bruine muts te dragen. Hoogzomer leidt dat bij de eigenaar tot een rood en bezweet gezicht. Johan loopt altijd mee, hij woont nabij Hackescher Markt, het stuk Berlijn waar ook het beroemde boek Berlin-Alexanderplatz zich afspeelt. Voorbij het Bundeskanzlerambt van minister-president Angela Merkel zakken we af naar de oever van de Spree. Een goed gekozen route want zo blijven we in de luwte meelopen. Als we tegenover het nieuwgebouwde Hauptbahnhoff de Spree oversteken staan we uiteindelijk aan de kant van het Kanzlerpark, toch blijven we de loop van de Spree volgen om uiteindelijk via de Altonaerstraβe weer richting Groβer Stern (Siegessäule) te gaan. Tegenover de plaats waar we vertrokken komen we weer op het plein met Siegessäule, om direct richting Schloβ Bellevue te gaan. Dit paleisje is de officiële ontvangstplaats voor buitenlandse staathoofden. Dat die er vaak komen moge blijken uit het feit dat de president van Ierland, het opperhoofd van Jemen en de prins van Monaco in de stad verbleven. Langs dezelfde kant van de Spree gaan we nu weer richting Reichstag. De regen heeft zijn tol geëist en diverse plassen op straat verzorgen wat extra hink-stap-sprong bewegingen.
De groepen die bij het begin worden gevormd lopen normaal alle richtingen op.  De heftige wind heeft er dit keer een groep van gemaakt. Om deelnemers uit beide groepen te plezieren (de een gaat altijd langs de Spree de ander door het park) wordt er nu extra een rondje om het park gelopen.
De kale bomen en drassige paden nodigen niet echt uit tot het belopen van het park, dus blijft men er dan ook buiten. Weer lopen we richting Brandenburger Tor, we steken halverwege de Strasse des 17. Juni over, en passeren een paar monumenten die aan de dagen van de muur doen denken. Voor de Brandenburger Tor slaan we rechtsaf en komen dan langs de Amerikaanse Ambassade in aanbouw en langs het imposante Holocaust monument (ruim 2700 zwarte betonblokken).
Weer moeten we een drukke straat  (Yitzak Rabin Strasse) oversteken om de weg langs de  Tiergartenstrasse te vervolgen. Dat het nog volop winter is blijkt uit menig in houtenkisten opgeborgen monument, al kom ik nog wel oog in oog te staan met Wagner, althans zijn niet ingepakte wit marmeren beeld.
Na 14 km komen we weer bij het uitgangspunt, de Siegessäule. Daar ik nog naar huis moet rijden doe ik niet mee aan de cooling down. Te nat en te gehaast, want de terugreis naar Winsum moet nog volgen. Dat lukt wonderbaarlijk snel, zo’n 6 uur later zit ik thuis aan een kopje thee.

Als we Seattle verlaten nemen we de Highway 5 naar het zuiden. Bij exit 49, het plaatsje Castle Rock staat langs de weg een bord met een pijl in de richting van Mount St. Helens. Samen met Mount Rainier is deze vulkaan een van de meest bijzondere vulkanen van de staat Washington. Er liggen weliswaar meer vulkanen in deze staat, want we zitten hier immers op de ring van vuur.
Vulkanen zijn een van de natuurelementen waarop wij als mensheid geen invloed hebben. Ze laten zich moeilijk voorspellen en zijn door hun enorme kracht niet in te tomen. In Amerika maken ze er dan maar een attractiepark van. Want dat doen mensen wel met vulkanen nl. gebruik maken van hun enorme lucrativiteit. Dat laatste is niet enkel voor de Amerikanen weggelegd, ook anderen, meestal agrariërs, gebruiken maar wat graag de vruchtbare hellingen.

Mount St. Helens is een zogenaamde stratovulkaan. Stratovulkanen hebben meestal een hoge kegel die is opgebouwd uit diverse lagen lava, lava dat in de loop van honderdduizenden jaren zich ophoopt. Stratovulkanen liggen meestal in de subductiezones, gebieden waar een oceanische plaat (hier de pacifische plaat), onder de continentale plaat schuift.
Deze tektonische werking vindt plaats in een langgerekt gebied waar de vulkanen dan op een rij liggen. Amerikanen spreken gemakshalve van de “Ring of Fire”.

Het was weer een shabby motel waar we de nacht hadden doorgebracht. De naam van het plaatsje, niet meer dan een doorgaande verbinding lang een snelweg, was Centralised. Dat klopt dan ook. Het motel had wireless internet dat het niet deed en de receptioniste, die ooit in het zuiden woonde, wilde er maar wat graag weg. Ze woonde Centralised. Onze kamers straalden eveneens een welbekende moteltreurigheid uit. Een paar grote eikenhouten bedden, een tafeltje en vals licht gaven blijk van het achterwege blijven van een binnenhuisarchitect.
Na een vreselijke maaltijd, waar volgens mij heel Amerika ’s ochtends aan moet, vertrokken we. De maaltijd bestond overigens voornamelijk uit plastic borden en bekers met daarop volkomen oneetbare broodjes, gelukkig kende men hier nog wel een geroosterd broodje dus er viel iets te eten. De koffie was zo slap als een kop thee waar het zakje voortijdig uit gehaald was. Kortom, de stemming zat er meteen goed in. We reden richting Atlantische kust, een prachtige rit door het Amerika zoals ik me dat voorstel. Het is vandaag zondag, dus de kerken zitten vol. We komen dan ook heel wat protestantse kerkjes tegen met grote pick-ups ervoor.
De rit van Centralised naar Aberdeen is niet al te lang, onze Garmin, liefkozend Bumperbep genoemd wijst ons de weg richting 101, een highway die door diverse, brede gemeenschappen loopt.